من تو را از کوچه های یاس

از شعله های سرد

از خانه های درد

از انزوای نور

در انتها یی دور

یافتم

با کوله باری از غرور

حال این منم

یک ساحربی سحر

یک بنده ی بی عبد

یک عاشق بی عشق

یک ماهی بی آب

در ساحل دریا

در عمق آن رویا

افتاده ام چون خار

با تو تو هم آنجا

باد آمدو آن خار

رفت از دیار یار

با پیچ و خم بسیار

رفت از کنار یار

وقتی که یادش بود

دلتنگ

زیبا بود

با قاصدک می گفت

این دل برای او

با خود ببر این جام

تا می کند بسیار

در وقت نوش می

لب می خوردبر می

می مست او هشیار

مست تر منم از می

آخر چه شد آن می

آخر چه شد آن هجر

هم من ز من بی زار

هم تو ز من بی زار

آخر چرا این عشق

چون می تمامی داشت؟

من با خودم بردم

جام شرابم را

تا از خدا جویم

من بی نها یت می

دادش به من از عشق

آن بی نهایت می

نوشیدم آنرا من

تا آخرین قطره

شد عاشقی پیدا

در آخرین لحظه

در خلوت شب می شنوم باز صدایی

در کنج دلم می شنوم باز نوایی

در دشت دلم نیست به یک دم

خالی ز دم عشق خدایی

آری نفس باید کشید از برای زندگی

آه باید کشید از جفای زندگی

خنده باید کرد از برای عاشقی

عشق من عشق نهانی بود روزی

جلوهایش جلوهای عشق بازی

سوز ان سوز عجیبی داشت در من

اما

عشق من ÷ر÷رشدوآتش گرفت

آتشش قلب مرا در بر گرفت

در میان آتشش فریادها

می شنیدم با وجودم سازها

ساز عشقم ساز روحم بود اما

تو که رفتی ساز من بشکسته شد

عشق من

چون هوای بسته شد

آری آری

زندگی با عشق زیبا می شود

روح من با عشق برنا می شود

به وبلاگ عاشقانه ها خوش آمدید